دو نمونه سخنرانی مراسم درگذشت

دو نمونه سخنرانی مراسم درگذشت – نمونه (۱) سخنرانی برای مراسم عزاداری و سوگواری

دو نمونه سخنرانی مراسم درگذشت – متــن زیــر می توانــد به عنــوان قســمتی از ســخنرانی مخصــوص عزاداری و ســوگواری مــورد اســتفاده قــرار گیــرد؛

«راســتی بــر ایــن مــردم چــه شــده اســت کــه هــرگاه مصیبتــی برایشــان وارد می شــود، بــه هنــگام ماتــم و زاری بــه روش ناهنجــاری در کــوی و بــرزن گــذر می کننــد و در پیــش ســایرین مــوی خــود را می کننــد و دســت و روی خویــش را می خراشــند بیندیشــید کــه دربــاره ی ایــن قــوم چــه فکــری بایــد کــرد؟ آیــا ایــن همــان مردمان انــد کــه اعتقــاد بــه معــاد دارنــد و دربــاره ی حیــات اخــروی این همــه فلســفه می بافنــد؟ ایــن اعمــال کــه بــا آن گفته هــا و آن اعتقادهــا ســازگار نیســت. در بــاب معــاد و بازگشــت معرفــت ســخن می گوینــد، امــا عملشــان درســت ماننــد کســانی اســت کــه بــه حیــات اخــروی بی اعتقادنــد و اگــر معتقــد بودنــد چنیــن نمی کردنــد و اگــر یقیــن داشــتند کــه عزیــزی کــه از آن هــا درگذشــته بــه ســرایی بهتــر رفتــه اســت این چنیــن شــیون نمی کردنــد.

آخــر این همــه گریــه و زاری بــر کســی کــه درگذشــته اســت بــرای چیســت؟ اگــر بــه خاطــر آن اســت کــه او انســان بــدی بــوده اســت، پــس بایــد خرســند باشــید کــه دســت او از ســر مــردم کوتــاه شــده اســت و اگــر انســانی نیــک و مهربــان بــوده اســت پــس بایــد دل خــوش باشــید کــه او از ایــن دار فانــی و فســاد بیــرون رفتــه و روزگار گنــاه کاری او دراز نشــده اســت و ســرایی رفتــه اســت کــه می تــوان مطمئــن بــود کــه دســت فســاد بــه دامــان او نخواهــد رســید.

اگــر متوفــی جــوان اســت بایــد بــه خــود تســلی دهیــد کــه خداونــد دربــاره ی او لطــف کــرده اســت و زودتــر او را مشــمول رحمــت خویــش ســاخته اســت و اگــر او پیــر بــود بایــد شاد باشــید کــه خداونــد او را نــزد خــود خوانــده اســت. از ایــن طــرز عــزاداری و ســوگواری و کارهایــی کــه در تشــییع جنازه می شــود خجالــت بایــد کشــید. گردآمــدن بــرادران دینــی، روحانیــون و مداحــان خوانــدن روضــه و دعــا بــرای آن نیســت کــه گروهــی شــیون و نالــه کننــد و دریــغ و حســرت و افســوس بخورنــد، ایــن روضــه بــرای آن اســت کــه سپاســگزاری کنیــم و شــکر خــدا را به جــا آوریــم کــه خداونــد ایــن عزیــز ازدســت رفته را پیــش خویــش فراخوانــده اســت.

مگــر نــه آن اســت کــه چــون صاحــب امــر و بزرگــی، کســی را بــرای انجــام کار مهمــی می طلبــد دوســتان او جمــع می شــوند و از او مشــایعت می کننــد. پــس همچنــان هــرگاه مؤمنــی بــه ســرای باقــی شــتافت بایــد بــه یــاد آورد کــه مقامــش برتــری یافتــه و بــه درجــات عالــی می رســد و شــکرگزاری بایــد کــرد و حمــد و ثنــا بایــد گفــت. ای مؤمنــان بدانیــد کــه مــرگ آســایش اســت و نجــات از زحمــات و غــم و غصه هــای دنیاســت.

پــس می بینیــد کــه یکــی از بســتگان شــما درمی گــذرد حســرت مخوریــد، تفکــر کنیــد و بــه حــال خــود بیندیشــید و یــاد بیاوریــد کــه پــس از چنــدی شــما خــود هــم همیــن راه را در پیــش داریــد. از مــرگ دیگــران عبــرت بگیریــد، اعمــال گذشــته ی خویــش را مدنظــر بگذرانیــد، غفلــت را از خــود دور کنیــد، گناهــکاری را تــرک کــرده تغییــر بــه ســودی بهبــودی بــه خویــش بدهیــد.

دو نمونه سخنرانی مراسم درگذشت – نظــر مــا بــه مــرگ جســد و لاشــه نیســت. مــا مــرگ را خــواب خــوش می دانیــم. بــرای مثــال یــک کتــاب را در نظــر بگیریــد مردمــان خوانــا و ناخــوان هــر دو آن را می بیننــد امــا هــر دو از آن یــک چیــز درنمی یابنــد. مــردم ناخــوان از خطــوط کتــاب جــز ســیاهی چیــزی درک نمی کننــد امــا مــردم دانــا معنــی را در آن خطــوط نهفتــه اســت می خواننــد. پــس مؤمــن و کافــر هــم هــر دو چیزهــای جهــان را می بیننــد امــا یــک معنــی از آن درنمی یابنــد و یــک حکــم بــر آن نمی کننــد. بایــد بــه خودمــان یــادآوری کنیــم کــه آن کــس کــه درگذشــته بــه کجــا رفتــه اســت مگــر نــه اینکــه بــا اولیــاء، معصومــان و پــاکان محشــور شــده اســت؟ جــاه و جلالــش را بنگریــد، غصــه بــه خــود راه ندهیــد.»

نمونه (۲) سخنرانی برای مراسم عزاداری و سوگواری

دو نمونه سخنرانی مراسم درگذشت – تقدیــر چنیــن بــود کــه ادای مراســم ســوگواری مرحوم/مرحومــه … را مــن بجــا بیــاورم. هنگامی کــه ایــن تکلیــف را نســبت بــه مــادرش/ پــدرش ادا می کــردم و با کمــال توجــه بــه ســخن مــن گــوش مــی داد، نمی دانســت کــه ایــن آوازه غــم زده ی مــن قســمت او هــم خواهــد شــد.

اف بــر ایــن دنیــای هیچ در هیــچ و بیچــاره مردمانــی کــه از سرنوشــت خــود بی خبرنــد. چنــد مــاه پیــش آیــا ایــن مرحــوم/ مرحومــه … چنیــن چیــزی را بــاور می داشــت؟ و آن روزی کــه در همین جــا در ســوگ مادر/پــدر (هــر شــخص دیگــری) اشــک می ریخــت آیــا شــما بــزرگان فکــر می کردیــد کــه بــه همیــن زودی گــرد خواهیــد آمــد تــا بــر خــود او زاری کنیــد؟ ای مرحوم/مرحومــه… کــه همــه ی ایــن مــردم حقــاً ستایشگر تو بودند.

در این مصیبــت عجیــب و انــدوه شــدید تنهــا ســخنی کــه بــر زبانــم جــاری می شــود ایــن اســت کــه ایــن دنیــا هیچ درهیــچ اســت و جــز هیــچ هیــچ نیســت؛ امــا تنــد هــم نبایــد رفــت و نــوع بشــر را مطلقــاً حقیــر نشــماریم. مبــادا ماننــد ملحــدان ایــن زندگانــی را بازیچــه بپنداریــم کــه دســتخوش تصــادف اســت و قاعــده و نظامــی در کار نیســت و رشــته بــه دســت اتفــاق اســت کــه مــار را کور کورانــه هــر جــا کــه خاطرخــواه اوســت می کشــاند.

از خــدا بترســید و فرمــان او را بــه کار ببریــد کــه انســانیت همــه همیــن اســت و بدانیــد کــه خداونــد در روز جــزا آنچــه را از خوبــی و بــدی کــرده باشــیم به حســاب خواهــد آورد.

پــس انســان هیــچ اســت اگــر آنچــه را بــه دنیــا می دهــد بنگریــم امــا بــزرگ اســت اگــر آنچــه را در پیشــگاه کــردگار بــه گــردن می گیــرد بیندیشــیم. اگــر جریــان امــور زندگانــی ناپایــدار انســان را بنگریــم همــه هیچ درهیــچ اســت امــا اگــر مقصــدی را کــه متوجــه اســت و حســابی را کــه بایــد پــس بدهــد در نظــر بگیریــم بســیار مهــم و بلنــد اســت. پــس امــروز در برابــر ایــن تابــوت پــی بــه هیــچ بــودن خــود ببریــم به شــرط اینکــه از آن محــراب هــم بزرگــی خــود را دریابیــم. ایــن مرحــوم/ مرحومــه … کــه بــر او زاری می کنیــم بــرای ایــن هــر امــر گــواه صــادق اســت.

همــه می میریــم و همــه بــه قبــر می رویــم ماننــد آبــی کــه مــی رود و بر نمی گــردد. راســت اســت و مــا همــه ماننــد آب روان هســتیم. مــردم هرقــدر بــرای خــود امتیــازات قائــل باشــند، اصلــش آن یکــی اســت و آن اصــل حقیــر اســت. ســال های عمــر مــردم ماننــد امــواج بــه دنبــال یکدیگــر می آینــد. بعضــی هیاهــو بلندتــر دارنــد، برخــی بیشــتر در شــهرها و کشــورهای دیگــر ســیر می کننــد؛ امــا ســرانجام همــه بــه دریایــی می ریزنــد کــه آنجــا شــاه و شــاهزادگی و هیچ یــک از ایــن مزایــا کــه مــردم را از یکدیگــر جــدا می ســازد وجــود نــدارد چنان کــه کلیــه ایــن رودهــا و رودخانه هــا بااین همــه غــرش چــون بــه دریــا رســیدند بی نام ونشــان می شــوند و آن هــا را بــا نهرهــای کوچــک فــرق نمی تــوان گذاشــت.

مرحوم/مرحومــه … نســب و حســبش ممتــاز بــود. در فضــل و ادب آن پایــه داشــت کــه همــه ی لطایــف ادبــی را درک می کــرد و هــر کــس در آن امــور مشــتاق او می شــد مطمئــن می گردیــد کــه بــه درجــه ی کمــال رســیده اســت. خردمنــدان و آزمــودگان همــه از هــوش و فراســت او در عجــب بودنــد کــه معظم تریــن امــور را بی رنــج درمی یافــت و دقایــق مصالــح را باکمــال ســهولت تشــخیص مــی داد. بــا این قــدر و منزلــت و این همــه دانایــی بــه معلومــات خــود مغــرور نشــده و فریفتــه ی دانــش خویــش نمی گردیــد.

چنیــن اســت ای مؤمنــان، هــر چــه انــدازه دارد، پایــان دارد و هــر مولــودی که پایان دارد از نیســتی یکســره بــه درنیامــده اســت و بــه زودی بــه هــم آنجــا برمی گردد.

هــر چــه می خواهیــد میــان مــردم تفاوت هــای نمایــان بجوییــد از آن تفــاوت روشــن تر و حقیقی تــر نمی یابیــد کــه میــان غالــب و مغلــوب اســت.

مغلــوب زیــر پــای غالــب افتــاده و در دســت او ذلیــل اســت امــا همــان غالــب گردن فــراز هــم به نوبــت خــود بــه چنــگال مــرگ خواهــد افتــاد آنــگاه مغلوب هــا با هــم دردان خویــش از آن گردن فــراز یــاد می کننــد و از زیرخــاک قبــر آوازی برمی آیــد کــه بــر همــه ی بزرگی هــا صاعقــه ماننــد می گویــد و می گویــد:

«اینــک تــو نیــز زخــم خــوردی و ماننــد مــا شــدی». پــس دولــت و غالــب بــودن نمی توانــد مــا را از نیســتی برهانــد و زبونــی طبیعــی را از مــا بگیــرد ولیکــن شــاید بفرماییــد دولــت اگــر نمی توانــد، طبــع بلنــد و همــت عالــی و فکــر پهنــاور می توانــد مــا را از مــردم دیگــر متمایــز ســازد. زن ها بــاور مکنیــد و بدانیــد کــه از افــکار مــا آنچــه بــه خــدا متوجــه نباشــد گرفتــار مــرگ اســت. فکرهــای جهانگیــران و فکرهــای پادشــاهان کــه در دفترهــای خــود نقشــه طــرح می کننــد و سراســر جهــان را در آن می گنجاننــد. از هــر ســو احتیاط هــای لازم را منظــور می دارنــد و همه چیــز را پیشــگیری می کننــد به جــز مــرگ کــه در آن نمی آیــد و همــه ی اندیشــه را بــر بــاد می دهــد.

بنابر ایــن تمــام افــکار، هنرهــا و والاتریــن مقام هــا و نیــات و توانایی هــا نیــز بــرای انســان کاری صــورت نمی دهنــد. مــرگ چــون می آیــد همــه را برابــر می کنــد و از همــه جانــب آن هــا را فرا می گیــرد و بــا دســت قهــار جبــار خــود ارجمندتریــن ســر ها را بــه زیــر می افکنــد؛ امــا چــه بایــد کــرد کــه دل هــای مــا فریفتــه ی جمــال دنیــا اســت و گاه گاه بــه تازیانــه بایــد بیــدار شــود و تازیانــه ی خداونــد همیــن مــرگ اســت.

نالــه و زاری به جایــی نمی رســد. مــردم غالبــاً به تدریــج در می گذرنــد و مــرگ آن هــا را بــرای برداشــتن قــدم آخــر آمــاده می کننــد ولیکــن مرحوم/مرحومــه … شــب را بــه صبــح نرســانید.

ای مؤمنــان، مــا را از جانــب تــن بــا طبیعــت متغیــر ناپایــدار نســبتی هســت ولیکــن از طــرف دیگــر بــا ذات باری تعالــی هــم مناســبت باطنــی و نزدیکــی پنهانــی داریــم زیــرا کــه او خــود در مــا قــوّه ای گذاشــته اســت کــه بــر حقیقــت وجــود می توانیــم شــهادت بدهیــم و کمــال خدایــی او را بپرســتیم و بــا دیــده ی اعجــاب بنگریــم و بــه قــدرت مطلــق او تســلیم شــویم و کار خویــش را بــه حکمــت بالغــه او کــه عقــل مــا از فهمــش قاصــر اســت بــاز گذاریــم و خــود را بــه فضــل و رحمــت او تفویــض کنیــم و بــر ابدیــت او تکیــه نماییــم.

ای ســروران، انســان اگــر از ایــن راه بــرای خــود قــدر و منزلتــی قائــل باشــد بــه خطــا نرفتــه اســت زیــرا چــون همه چیــز بــه اصــل خویــش باز می گــردد. از ایــن رو چــون از خــاک برآمــده بــاز بــه خــاک مــی رود. بــه همیــن دلیــل آنچــه از مــا نشــان خدایــی دارد و به حــق می توانــد واصــل شــود بــه همــان اصــل بایــد بازگــردد. در ایــن صــورت کــه آنچــه بــه خداونــد کــه اصــل و ذات بزرگــی اســت باز می گــردد.

چگونگــی مــرگ مؤمنــان این ســان عجیــب اســت کــه حیاتشــان را نابــود نمی کنــد بلکــه فقــط گناهانشــان و مخاطراتــی را کــه در پیــش دارنــد بــه پایــان می رســاند، شــکایت می کنیــم از اینکــه اجــل مــا را از ثمــرات وجــود ایــن مرحوم/مرحومــه … محــروم ســاخت و او را هنگامی کــه ماننــد شــکوفه بــود در ربــود و نقشــی را کــه هنــوز زیردســت نقــاش بــود و رو بــه کمــال می رفــت بــا منتهــای شــتاب محــو نمــود. اکنــون بایــد ســخن را برگردانیــم و نگوییــم دســت مــرگ رشــته ی زیباتریــن حیــات دنیــا را بریــد

تاریــخ را کــه بــا ایــن شــرافت آغــاز کــرده بــود بــه ایــن زودی بــه پایــان رســانید بلکــه بگوییــم خداونــد او را از بزرگ تریــن ســختی و گرفتــاری کــه یــک مؤمــن می توانــد دچــار آن شــود رهانیــد.

ای مؤمنــان، بــرای او دعــای خیــر کنیــم امــا بــه یــاد خــود نیــز باشــیم. نبایــد از مــرگ غافــل باشــیم. اگــر چنیــن مصیبتــی کــه بایــد در اعمــاق قلــب مــا اثــر کنــد مــا را متوجــه نســازد. پــس چــه چیــزی می خواهــد؟ آیــا بــرای درس عبــرت گرفتــن منتظریــد کــه خداونــد رســتاخیز بــه پــا کنــد؟ لازم نیســت کســی از قبــر بــه درآیــد تــا مــا را آگاه ســازد و آنکــه امــروز بــه آن دنیــا مــی رود بــرای آگاهــی مــا بــس اســت.

اگــر درســت تأمل کنیــم حقایــق دینــی را اســتوار می یابیــم و در مقابــل آن هــا تــاب مقاومــت نداریــم امــا چــون بــه دنیــا مشــغولیم از آن حقایــق غافلیــم؛ امــا حکمــت خداونــد بــرای آگاه کــردن مــا بــر هیــچ بــودن دنیــا، از ایــن نشــانه ی روشــن تر و محکم تــر چــه بایــد بنمایــد؟ پــس بایــد بــر حــذر باشــیم و کاری نکنیــم کــه دریــای غضــب بــه مــوج درآیــد.

کســانی کــه مــال دنیــا را دنبــال می کننــد آیــا نمی داننــد کــه در یــک آن اموالشــان از بیــن مــی رود یــا بــه ناسپاســان می رســد؟ و چــون یقیــن اســت کــه روزی خواهــد آمــد کــه بــه اقــرار خطاهــای خــود مجبــور خواهیــم بــود، چــرا پیــروی از عقــل نکنیــم و آنچــه را روزی ناگزیــر بایــد حقیــر بشــماریم امــروز بــه اختیــار نشــماریم؟ و چــرا از مــرگ دیگــران عبــرت نمی گیریــم و بــه انتظــار دم واپســین نشســته ایم؟

ای مؤمنــان، از امــروز اقبــال دنیــا را ناچیــز بشــمارید و هــر زمــان بــه ایــن مــکان می آییــد بیندیشــید کــه انســان بــا همــه ی عــزت و جــاه و جلال رفتنــی اســت و آنچــه به حســاب می آیــد فقــط کار نیــک در راه رضــای خداونــد خواهــد بــود.

دو نمونه سخنرانی مراسم درگذشت

دو نمونه سخنرانی مراسم درگذشت

جهت دریافت نسخه چاپی کتاب سخنرانی ویژه مراسم لطفاً بر روی تصویر کلیک نمایید.

برای دریافت نسخه الکترونیکی کتاب سخنرانی ویژه مراسم لطفاً بر روی لینک زیر کلیک نمایید.

جهت دریافت نسخه الکترونیکی

اشتراک این صفحه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *